Vörjohrsahnen

von Gerlinde Kammholz (hd) ©
op Plattdüütsch översett vun Günter Reinhardt

Is nu al veele Johrn her, dat ik op´n Lann wahnt un arbeit heff. Weer jümmers mien Levensdroom so to wahnen. En notwennige Beroopwessel weer aver ok verbunnen mit en Umtog in de Stadt. En Auto brukte ik nu nich mehr un kunn mi dat finanziell ok gor nich mehr leisten. De zentrale Laag vun mien Wahnung is ideal. Ik kann vun tohuus allns wunnerbor to Foot, mit Fohrrad oder mit ´n Bus beschicken. Ok mien Arbeitsplatz liggt man blots en poor Minuten vun tohuus af. Ik heff mi arrangeert un dormit affunnen, dat dat för mi keen Leven op´n Lann mehr geven warrt. Alleen op Grunn of en Minnern in mien Beweglichkeet bün ik siet Johrn nich mol mehr to´n spazeerngahn op´n Lann kamen.
Aver denn weer dor düsse Sünndag!
Egentlich harr dat je regnen schullt, weer aver herrliches Weder wurrn, meist fröhjohshaft, ok wenn de Temperaturen noch keen Enn vun de Winterstiet ankünnigten.
Ik weer to en Rundfohrt över Land inlaadt wurrn. De Sünn stunn achter so´n lichten Dunstsleier an Heven.
Noch ne Wiel harrn wi dat Stadtbild, doch ut Kiel bis gau rut un buten in de scheune Umgegend. Dor, wo sachts in nich so ferne Tiet al wedder goldgeel, un na Honni rükend, de Raps blöht. Graad noch eerst Hüs, Straten un Autos - un denn deit sik al de Wied op.
Ik kunn eerst gor nich begriepen, wat düsse Anblick vun Felder un Wischen, deels noch mit´n Rest vun Snee, mit mi makte. So lang harr ik dat missen müss. Dor weer dat wedder in mi, dat grote Lengen na dat Föhlen, dat Sehn un den Ruch vun de Natur.
De vun mi so leefte Peer mit ehr weken Snuten, ehrn Ruch. Ik versöchte allns mit mien Ogen in mi op to sugen un to konserveern. De reetdeckten Hüs, de Wischen mit de Deerten, de Gutshüs un anner Hööv, de sachts so veel Geschichten vertellen kunn; de lütten Beken un de wunnerboren Boomalleen. Düsse olen, knorrigen, urtümlich wussen Wesen. Allns wirkt so unendlich rohig un freedvull, as wenn de Tiet hier stahn bleven weer. Liekers kann man en unbännige Kraft spören. Den Willen vun de Natur ut de Winterküll uttobreken. Allns töövt op dat Fröhjohr, dat de eersten Blomen sutje ehr Nees ut dat Wischengröön steekt. Dat schient meist so, as wenn de Natur hier baben in Noorden allns to glieke Tiet an Dag bringen will. Enige Winterlinge hebbt sik al ut de Eer wagt. Bald al warrt hier Farven lüchten un wunnerbore Röök in de Luft liggen. Denn is allns vull vun Leven, Summen un Brummen warrt sien, Vagels in Büsch un Bööm zwitschern un överall de Deertenkinner born. Ja, dat is Fröhjohr - un Sommer. Dat nu langsom sichtbor warrne Verspreken schenkt di blots de Natur. Hüüt hett se mi dat geven. Ik dank unendlich dorför.